KOÇBOYNUZU MOTİFİ

​​

    Koçboynuzu motifi, Anadolu kültüründe bereketin, kahramanlığın, gücün ve erkekliğin en çarpıcı sembollerinden biri. Ana tanrıça motifinin yanında ya da onunla birlikte sıkça kullanılan bu simge, insanlık tarihinde her zaman erkeklikle özdeşleşen güç ve kuvveti temsil ediyor. Türk süsleme sanatının en güzel hayvan stilizasyon* örneklerini, koç, koyun veya dağ keçisi şeklinde yapılmış mezar taşlarında görebiliyoruz. Anadolu'da koçboynuzu motifli halı ve kilimler bugün bile yaygın, özellikle dokumaların göbek ve bordür kısımlarında bu motifle karşılaşıyoruz.

    Dokuma sanatı kadar eski olan koçboynuzu motifi, ilk çağlara kadar uzanıyor. Eski insanlar için koç, güç, doğurganlık ve bereketin somut haliymiş. Sürekli güvenlik arayışında olan atalarımız, koç boynuzlarını koruyucu tılsımlar olarak kullanmışlar. Neden mi boynuz? Çünkü koç büyük bir hayvan, onu taşımak veya işlemek zor; bu yüzden boynuzları ev kapılarına asmışlar ya da muska gibi yanlarında taşımışlar. Anadolu'nun her köşesinde yaygın olan bu motif, koçbaşı veya boynuzlu göz gibi isimlerle de anılıyor. Sıklıkla doğum ve üremeyi simgeleyen figürlerle birlikte kullanılıyor.